صابر از مشاهير قرن ششم و مشهور به اديب صابر است. وي خود را گاه صابر و گاه اديب ياد كرده است. از ديوان اين شاعر نسخه اي در دست است كه در كتابخانه هاي ايران پراكنده شده است.
از اختصاصات مهم شعرا و سادگي و رواني آن است و نيز شعرا و به منزله ي فرخي در دورة محمود بوده است. و اگر گاه صنايعي از قبيل التزام، كلماتي مشكل در هر بيت او ديده مي شود بر حسب اقتضاي دورة شاعري اوست. غزل هاي لطيف اديب صابر به سبب صراحت گفتار و آوردن مضامين باريك و داشتن زبان ساده ي شيرين در آن ها، شهرت بسيار در شعر فارسي نمود.
او در ميان شاعران عهد خود ممتاز بوده تا آنجا كه انوري با همه ي قوت طبع و قدرت كلام خود را در شاعري از او به ترتيب كمتر ياد كرده است.